මිග තවුසා ජාතකය

මිග තවුසා ජාතකය

ඈත අතීතයේ, බරණැස් රජයේ එක්තරා රජෙක් දවසක් රජකම් කළා. ඒ රජුගේ රාජධානියේ, ඝන වනාන්තරයක, මුවෙක් වාසය කළා. ඒ මුවා සාමාන්‍ය මුවෙක් නොවෙයි, ඔහු ශරීරයෙන් රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන, අලංකාරවත් සතෙක්. ඔහුගේ දළ සහ කුර පවා ස්ඵටික මෙන් බැබළුණා. ඔහු එතරම් අලංකාර වුවත්, ඔහු තුළ කිසිදු උඩඟුකමක් තිබුණේ නැහැ. ඔහු සැම විටම කරුණාවෙන්, ධර්මයෙන් කටයුතු කළා. ඔහු 'මිග තවුසා' යනුවෙන් හඳුන්වනු ලැබුවා. ඔහුගේ සුන්දරත්වය හා ගුණවත්කම නිසා, ඔහු වටා සිටි සෙසු සතුන් පවා ඔහුට ආදරය කළා. ඔහුට ආශිර්වාදයක් මෙන්, ඔහුට සුවඳවත් මල්, ඖෂධ පැලෑටි සහ පලතුරු බහුලව තිබුණු තැනක් ඔහුගේ නිවහන වුණා. ඔහු කිසි දිනෙක අන් සතුන්ට කරදර කළේ නැහැ, සැම විටම සාමකාමීව ජීවත් වුණා.

ඒ කාලයේ, බරණැස් රජුගේ අගනුවර, 'සුධම්ම' නම් වූ මහා නුවරක් තිබුණා. ඒ නුවර රජු, ධර්මිෂ්ඨ පාලකයෙක්. ඔහු තම රාජධානියේ සියලුම ජීවීන්ගේ සුභ සිද්ධිය වෙනුවෙන් කටයුතු කළා. දිනක්, රජුගේ දඩයම්කරුවන් පිරිසක් ඝන වනාන්තරයට ගොස් සිටියා. ඔවුන් සැරිසරමින් සිටියදී, හදිසියේම ඔවුන් ඉදිරියේ රන්වන් පැහැයෙන් දිදුලන මුවෙක් පෙනුණා. එම මුවාගේ අලංකාරය හා අසිරිමත් පෙනුම දැක, දඩයම්කරුවන් පුදුමයට පත්වුණා. මෙවන් අලංකාර සතෙකු ඔවුන් කිසි දිනෙක දැක නොතිබුණා. ඔවුන් වහාම රජුට මෙම අසිරිමත් මුවා පිළිබඳව දැනුම් දුන්නා. රජුට ද මෙය අසන්නට ලැබීමෙන්, ඔහුගේ කුතුහලය වැඩි වුණා. ඔහු මෙම මුවා අල්ලාගෙන, තම මාලිගයේ සිරකර තබාගෙන, අනුන්ගේ බලන්නට සලස්වා ගැනීමට දැඩි ආශාවක් ඇති කරගත්තා. ඔහු තම දඩයම්කරුවන්ට කීවේ, 'ඔයගොල්ලන් මේ මුවාව අල්ලාගෙන, මා ළඟට ගෙනෙල්ලා. මම මේ මුවාගේ අලංකාරය දැක, සතුටු වෙන්න ඕනේ.'

දඩයම්කරුවන් රජුගේ අණ පරිදි, මුවාව අල්ලා ගැනීමට උත්සාහ කළා. නමුත් මිග තවුසා ඉතාමත් දක්ෂ, වේගවත් සතෙක්. ඔහු දඩයම්කරුවන්ගේ උගුල් වලින් తప్పී, නැවත නැවතත් ඔවුන්ව අන්දමන්ද කළා. කෙසේ හෝ, එක් දිනක්, අවාසනාවකට මෙන්, දඩයම්කරුවන් විසින් ඔහුට උගුලක් අටවා, ඔහුව අල්ලා ගත්තා. ඔවු ඊට පසු, මිග තවුසාව රජු ඉදිරියට ගෙන ගියා. රජු මිග තවුසාගේ අලංකාරය හා නිහතමානීකම දැක, මවිතයට පත්වුණා. ඔහු මිග තවුසාව මාලිගයේ, රන් කූඩුවක සිර කළා. මිග තවුසා, තම නිදහස අහිමිවීම ගැන දැඩි සේ දුක් වුණා. ඔහු කලින් ගස් කොළන් අතර නිදැල්ලේ සැරිසරමින්, ස්වභාව ධර්මය සමග ජීවත් වුණා. දැන් ඔහුට කුඩා කූඩුවකට කොටු වී සිටීමට සිදු වුණා. ඔහුට ඔහුගේ නිදහස, ඔහුගේ ස්වභාවික ජීවන රටාව අහිමි වුණා.

කෙසේ වෙතත්, මිග තවුසා තම දුක සිතින් දරාගෙන, ධර්මය අත් නොහැරියා. ඔහු තම අසිරිමත් ගුණාංගයන්ගෙන්, රජුටත්, රජමාළිගයේ සිටි අයටත් ධර්මය දේශනා කළා. ඔහු රජුට කීවේ, 'මහරජ, මම රත්තරන් මුවෙක්. මගේ ශරීරය දිලිසෙන්නේ, ස්වභාව ධර්මයේ ආශිර්වාදය නිසා. මගේ අලංකාරය, මගේ ගුණාංගයන්, මාගේ ධර්මයයි. ඔබ මාව මෙහි සිරකර තැබීමෙන්, මාගේ ධර්මය අහිමි වනවා. සැබෑ සතුට, නිදහසේ ජීවත් වීමෙන්, ධර්මය අනුව කටයුතු කිරීමෙන් ලැබෙනවා.' රජු, මිග තවුසාගේ ධර්ම දේශනාව අසා, ඔහුගේ සිතේ වෙනසක් ඇති වුණා. ඔහුට වැටහුණා, සැබෑ අලංකාරය, ශරීරයේ නොව, ගුණාංගයන් සහ ධර්මයේ පවතින බව. ඔහු මිග තවුසාට නිදහස ලබා දුන්නා. මිග තවුසා නැවත වනයට ගොස්, ධර්මය අනුව ජීවත් වුණා. රජු ද, මිග තවුසාගේ ධර්මය අනුගමනය කරමින්, ධර්මිෂ්ඨ පාලනයක් කළා.